زندگی تلخ و شرین من

دیوانه ام بیچاره ام بی طاقتت هستم

بی حوصله هستم ببین از چشمم معلوم است

دیوانه شده ام چقدر اما نمکدان نشکستم

موهای من از بس پریشان و به هم ریخته ست

هر گز نمی شود برود لای انگشتای دستم

هی حرفهای زشت و نا مربوط می گویم

پاهای من سست است  خیلی خیلی هم خستم

آیا به راز گوشه ی چشم سیاه دوست

پی می برم؟ دیگر نمی دانم چرا جستم.

نظر فراموش نشه می دونم چه شاهکاری درست کردم.

و دستهای کسی گرمایی دلسوزانه ندارد

و من از سرمای تنهایی می سوزم

شاید تو ای  مرگ!

بتوانی کاری کنی.

.............................................................

درباره شعر سپیدم کاشکی نظر بدین.دوستون دارم بای بای.

و همین طور فکر می کنم که برا شما هم تلخیا و شیرینیای زیادی داشته باشه.

سعی می کنم تو این وبلاگم یه کم از این تلخیا و شیرینیا رو واستون تعریف کنم.

به شرطی که با کامنتاتون همراهیم کنین.

دوستدارتونم.